Historia Księstwa Wołoskiego jako dzieje odrębnego państwa to temat właściwie niepodejmowany w nowoczesnej historiografii ani w Polsce, ani w Rumunii, ani w ogóle na świecie.
Polscy historycy ze względu na związki historyczne interesowali się przede wszystkim Mołdawią, dalej od polskich granic położona Wołoszczyzna nie budziła specjalnego zainteresowania. Opracowania samych dziejów wołoskich nie podejmują się też historycy rumuńscy, są oni bowiem już od XIX wieku nastawieni na podkreślanie elementów wspólnych dla budowy i umocnienia rumuńskiej świadomości, łączących księstwa Mołdawii i Wołoszczyzny, a później także i Siedmiogród. Tę samą optykę powielają polskie prace poświęcone dziejom Rumunii. Powstały opracowania rumuńskie dotyczące konkretnych problemów czy epok, jednak nie dają one jasnego obrazu ewolucji uwarunkowań geopolitycznych i specyfiki funkcjonowania Księstwa Wołoskiego. Uznałam za potrzebne przygotowanie opracowania, które pokazałoby Wołoszczyznę jako odrębną i samodzielną państwowość, ze specyficznym składem etnicznym i społecznym, charakterystycznymi związkami kulturowymi, powiązaniami dynastycznymi i rolą w południowo-wschodniej Europie. Z drugiej strony starałam się też pokazać ewolucję świadomościową, która mieszkańców istniejącego przez kilkaset lat samodzielnego państwa przywiodła do w pełni świadomej rezygnacji z odrębności w imię budowy silniejszego tworu państwowego – zjednoczonego państwa rumuńskiego.
